the doomed fallen

freedom is a lonely road

سلاخ‌خانه شماره ۵

  • Leyli
  • دوشنبه ۳۱ ارديبهشت ۹۷
  • ۱۳:۴۸

   امروز بعد از سه روز کاری شلوغ و مدام بالاخره کتاب "سلاخ‌خانه شماره ۵" رو تموم کردم. دیشب وقتی هنوز ۷۰ صفحه‌ای به آخر ماجرا مونده‌بود، به محیا گفتم که هرچه‌قدر بیشتر می‌خونم مثل موجود تشنه‌ای می‌شم که با بیشتر آب‌خوردن تشنه‌تر میشه. این که هرچی بیشتر کتاب می‌خونم و ساعت‌هایی که به خوندن اختصاص می‌دم باعث میشه کمتر از همیشه دلم بخواد بنویسم باعث میشه حس خوبی نداشته‌باشم.

   نوشتن واسه من هیچ‌وقت شکل عادت نداشته. من بهش اعتیاد پیدا نکردم ولی دوستش دارم. واسم یه دنیای جدید بود-هست. از من آدم تازه‌ای می‌ساخت-می‌سازه. از چیزایی می‌نوشتم که کم بودن، از چیزایی که نبودن. چیزایی که زندگی رو خوشگل می‌کردن، یا حداقل فکرمی‌کردم خوشگل می‌کنن.

   محیا میگه شاید به نقطه‌ای از زمان برسم که دلم نخواد چیزی بنویسم. به جایی برسم که دیگه چیزی ننویسم. ماه‌ها از آخرین چیزی که نوشتم بگذره و من همچنان سکوت و گوشه روشن اتاقمُ واسه خوندن به نوشتن ترجیح بدم. هنوز احتمالا با اون روز خیلی فاصله دارم، کمااین که مهم‌ترین آثار نویسنده‌ها تو اوج desperate time زندگیشون نوشته ‌شده. نویسندگی احتمالا باید خیلی بالا و پایین داشته‌باشه.

   کتابی که این چند وقته می‌خوندم، سلاخ‌خانه شماره ۵، داستان اسارت یه سرباز آمریکایی اواخر جنگ‌جهانی دوم توسط آلمانی‌هائه. داستانی که با چاشنی طنز و البته داستان تخیلی موازی سیاره‌ای به اسم ترالفامادور که تاثیر مستقیم رو زندگی نویسنده، راوی داستان، می‌ذاره ادامه پیدا می‌کنه. اولش به نظر می‌رسه که قراره داستان درمورد اسارت و سختی‌های نویسنده باشه ولی حاشیه پررنگ ترالفامادور به کلی از ماجرا دورتون می‌کنه. با این که نویسنده سال‌های زیادی برای نوشتن این کتاب وقت گذاشته ولی به نظر می‌رسه نوشتن نسخه‌های متعدد از یه داستان باعث شده که حتی واقعیات حائز اهمیت برای ذکر شدن-توصیف‌شدن در پس نشخوارهای مدام داستان از بین رفتن و فقط یه اشاره خشک و بی‌اهمیت ازشون باقی مونده. داستان باشکوه اعدام سربازی برفراز شهری که هیچ‌موجود زنده‌ای درش باقی نمونده اونم به بهانه دزدیدن یه قوری از خرابه‌ها در حد یه اشاره ساده و بی‌اهمیت نوشته‌شده در حالی که صفحات طولانی به داستان خیالی اهالی ترالفامادور که می‌تونن بعد چهارم رو هم ببینن اختصاص داده‌شده.

   نه که با بخش تخیلی داستان مشکلی داشته‌باشم،کمااین که ترکیب داستان خیالی و یه واقعه تاریخی با این که کار کلاسیکی نبوده و ریسک زیادی داشته ولی حرکت جالب توجهی بوده. ولی این کتابی نبود که بشه اسم داستان جنگ روی اون گذاشت. منم با نویسنده درمورد این که کسی درمورد بمباران درسدن چیزی نگفت و اون فاجعه درصورتی که به مراتب از بمباران هیروشیما و ناکازاکی هولناک‌تر بود، مسکوت موند موافقم. ولی معتقدم نویسنده دربرابر شفاف‌سازی این واقعه باید مسئول‌تر می‌بود، یا حداقل کتاب رو با چنین توصیفاتی دست خواننده نمی‌داد. داستان از نظر من داستانی تخیلی با کمی چاشنی جنگ بود، نه داستان جنگی که با تخیل جذاب‌تر بشه. 

  • نمایش : ۶۵
  • سید طاها
    سلام
    به نظرم نوشتن -حتی اگه به جز خودت هیچ‌کس دیگه‌ای هم نوشته‌ت رو نخونه- خیلی خوب و مفیده، و نباید کنارش گذاشت. گاهی آدم میخواد برای خودش بنویسه، نه این‌که منتشر کنه بقیه هم بخونن؛ و نوشتن راحت شرح حال و دغدغه‌ها و نگرانی‌ها و این‌ها واقعاً‌ به آروم شدن آدم کمک می‌کنه، و گاهی باعث میشه بهتر و راحت‌تر بتونه فکر کنه در مورد خودش...

    کتابه هم توجهم رو جلب کرد.
    ممنون از بابت معرفی و توضیحاتت
    سلام...
    بله بله باهاتون تو این که نوشتن خیلی مفیده و خب منم با شما درمورد این که شاید بهترین فایده نوشتن این باشه که خودمونُ روشن‌تر ببینه. ولی خب من دوست دارم مخاطب داشته‌باشم. واسم مهمه :))


    خوبه که خوشتون اومده...
    علیــ ـرضا
    بسلامتی تموم شد و این تشنگیتون اندکی رفع شده کم بخوون زیاد بنویس یا با اندازه بخوون که اینجوریم تشنگیتون / سیر آب نمیشه .
    نوشته های که تو وبتون هم گذاشتین واقعا متن های نایاب گونن شاید طرز نویسه ها شما کمی عجیب باشند ولی خوندن متن ها عجیب واقعا لذت بخشه .
    چه نقدی اینقدر از واقعه دور شده که اصلا انگاری جنگی نبوده شاید اینقدر آسون گرفته .
    نوشتن همیشه واسم جذاب بوده ولی این‌روزا حس می‌کنم به چیزی بیشتر از نوشتن نیاز دارم.
    شما لطف دارین. همین که خوشتون اومده خیلی انرژی مثبت داره :))

    آره به نظرم مشکل اصلی کتاب همین بود. من تا صفحات پایانی منتظر یه توصیف واقعی از اتفاقی بودم که افتاده‌بود ولی عملا هیچی نبود و این عمیقا ناامیدکننده بود...
    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی
    In the end, we'll all become stories

    "Margaret Atwood"