the doomed fallen

freedom is a lonely road

چتمارس

  • Leyli
  • پنجشنبه ۲۹ شهریور ۹۷
  • ۲۲:۴۸

   هیچ‌وقت یاد نگرفتم تو وبلاگم راحت بنویسم. همیشه باید طرح کامل نوشته رو می‌داشتم تا شروع می‌کردم به نوشتن. هیچ‌وقت نتونستم بی‌هوا و بی‌خیال از جزئیات زندگیم بگم یا حتی فقط خیلی کوچیک یه اشاره سطحی بکنم و رد بشم و برم. هیچ‌وقت نمی‌فهمیدم این‌چیزا هم می‌تونن حالمُ بهتر کنن یا نه. دید واضحی نسبت به این داستان ندارم. با همه این تفاسیر اگه بخوام ساده‌نویسی رو تمرین کنم از اینجا شروع می‌کنم.

   امروز تو کانال چتمارس با یه سری voice مواجه شدم. به عادت معهود آقای چتمارس می‌دونستم که بدون این که قربانیانش بدونن صداشون داره ضبط میشه، صداشون رو ضبط می‌کنه و بالاطبع یه سریشون رو تو کانال تقریبا شلوغش می‌ذاره. صدای مرد خسته و بی‌خیالی بود که لهجه بامزه‌ای داشت. تو پس‌زمینه صدای پررنگ اذانُ می‌شد شنید و صدای خود چتمارس که داشتن از ترسناک بودن صدای اذان می‌گفتن. تا به حال بهش دقت نکرده‌بودم که زیبایی چیزی مثل اذان می‌تونه رعب‌آور باشه. می‌دونستم زیبایی می‌تونه در خدمت شکوه باشه و یادآور این قضیه باشه که چه‌قدر ناچیزیم. اینُ تو قشنگی‌های ساخت حرم ائمه دیده‌بودم. متوجه شده‌بودم بیشتر آدما اونجا از صمیم قلب برای این گریه نمی‌کنن که چیزیُ که می‌خوان بگیرن، عمدتا برای این گریه می‌کنن چون راه دیگه‌ای ندارن. چون احساس عجز می‌کنن. منم حسش کردم، ولی هیچ‌وقت نمی‌دونستم صداها هم می‌تونن چنین قدرتی داشته‌باشن. صداهایی که باعث بشن از عظمتشون بترسیم. از قشنگیشون بترسیم.

   درست زمانی که داشتم با تمام قوا به حرفای جدی دمادم صبح با صدای خسته‌شون گوش می‌کردم متوجه شدم که چه‌قدر دلم برای چنین مکالمه‌هایی تنگ شده. هفته‌ها از آخرین باری که دیگه درمورد آقایون، سکس، رابطه، دخترای جذاب و این چرندیات حرف نزدم می‌گذره. مدت‌هاست از چنین مکالماتی فراریم. وقتی صدای خسته لهجه‌دار از دوست‌دخترش می‌گفت به این فکر کردم شاید همه این داستان‌ها به خاطر دید جنسیت‌زده رسوخ‌کرده تو شریان‌های مغز مرد ایرانیه! صدای خسته لهجه‌دار می‌گفت که دوست‌دخترش دانشجوی تخصصه، می‌گفت که دخترک مخش رو زده و به این افتخار می‌کرد جز چندمورد اخیر بهش پیام نداده و همه‌ش دخترک بوده که پیام می‌داده. از چنین لحن برتری‌جویانه‌ای تو رابطه تجربه بدی دارم. نسبت به تمامی مردهای دوروبرم حساسیت پیدا کردم. صدای خسته لهجه‌دار می‌گفت که دخترک آدم روشنیه. می‌گفت مارکس می‌خونه و می‌فهمه، تو همون لحظات فکر می‌کردم از مارکس خوندن یعنی روشن بودن! چیزهایی از کارگر بودن می‌گفت. می‌فهمیدم داره از چی حرف می‌زنه ولی چیزی پس ذهنم آزارم می‌داد. تصمیم گرفتم دیگه به ادامه مکالمه طولانیشون گوش نکنم. بلند به خودم گفتم که دیگه بسه و صدا رو خفه کردم. به این فکرکردم که حتی حرفای جدیم با محیا منحصر به خشونت و ظلمی میشه در طول تاریخ به زنا شده. از بچگی تلخ و مسخره و آزاردهنده تا بزرگ‌سالی این‌شکلی!

   از خودم می‌پرسیدم چی تو یه رابطه باعث میشه که نشه حرف زد، که حرفامون رو واسه دوستای دیگه‌مون نگه‌داریم؟ تنها رابطه‌های موفقی که دیدم رابطه‌هایی بودن که یا حرفی برای گفتن نداشتن و مسئله‌های جدیشون زندگیشون منحصر به حرفای خاله‌زنکی محیطشون می‌شده یا دختر رابطه واسش مهم نبوده یا نمی‌دونسته چه اتفاقی داره میوفته! من از این داستان کلافه‌م! از این حجم از رفتارهای جنسیت‌زده کلافه‌م! مدت‌هاست از داشتن یه هم‌صحبت خوب محرومم و تلاش‌هام برای برقراری ارتباط با هرجنسی به در بسته می‌خوره! این‌روزها فکر می‌کنم که شاید واقعا پس ذهن هر مردی این تصور جا خوش کرده که دخترا هرچه‌قدر هم که روشن باشن حرفای جدیشون رو واسه شبای طولانی و بارونی با دوستای دیگه‌شون نگه می‌دارن.

   گاهی حس می‌کنم حتی می‌تونم به چنین چیزی حسادت کنم. من از رابطه با هیچ مردی چیزی رو که اونا می‌خوان نمی‌خوام. این مسئله می‌تونه دایره ارتباطاتمُ کوچیک و کوچیک‌تر کنه. غریبه‌ها تا وقتی بیشتر از یه مرزی منُ نشناختن واسم خوبن. آشناها فاجعه‌ن!


پی‌نوشت: تلخ و تند بودنش رو ببخشین.

mayday

  • Leyli
  • سه شنبه ۲۷ شهریور ۹۷
  • ۱۹:۰۴

   مارگارت آتوود تو داستان handmaid's tale از کشوری به اسم Gliad می‌نویسه. کشوری که قوانین یک‌طرفه‌ای به نفع آقایون داره و مغرضانه خانوم‌ها رو حتی از حقوق ابتدایی‌ای مثل خوندن و نوشتن منع می‌کنه. باروری رو تنها هدف برای خانوم‌ها درنظر می‌گیره و حق هیچ‌گونه پیشرفتی تو هیچ زمینه‌ای بهشون نمی‌ده.

   تو بخشی از داستان عده‌ای از این خانوم‌ها برای بهتر کردن شرایط و نجات دادن خودشون از شرایط فاجعه‌باری که توش زندگی می‌کردن، یه اورگان مخفی تشکیل می‌دن به اسم mayday. علت نام‌گذاریش اینه که کلمه‌ای به فرانسوی درست با همین تلفظ به معنی "کمک"ئه. 

   کسی بهشون کمک نمی‌کنه، خودشون باید ناجی خودشون باشن. دیالوگ معرفی تو قسمتی از کتاب هست که می‌گه:

they should never given us uniforms if they didn't want us to be an army.

   تا فرا رسیدن ناجی موعود شاید قرن‌ها فاصله باشه. تا اثبات وجود ناجی موعود شاید سال‌ها فاصله باشه. کسی ناجی ما نیست جز خودمون. تمام چیزی که ما رو نجات خواهد داد mayday‌ئه.


پی‌نوشت: آقاگل عزیز، طی مکالمه اخیرمون من به طرز مضحکی مارگارت آتوود رو با ویرجینیا وولف اشتباه گرفتم :)))) می‌دونم حتما متوجهش شدین. دوباره عذرخواهی می‌کنم :))


پی‌نوشت۲: آهنگ این روزا هم که همه جا رو عمیقا غم گرفته می‌تونه vardeldure از گروه Sigur Ros باشه...

سلاخ‌خانه شماره ۵

  • Leyli
  • دوشنبه ۳۱ ارديبهشت ۹۷
  • ۱۳:۴۸

   امروز بعد از سه روز کاری شلوغ و مدام بالاخره کتاب "سلاخ‌خانه شماره ۵" رو تموم کردم. دیشب وقتی هنوز ۷۰ صفحه‌ای به آخر ماجرا مونده‌بود، به محیا گفتم که هرچه‌قدر بیشتر می‌خونم مثل موجود تشنه‌ای می‌شم که با بیشتر آب‌خوردن تشنه‌تر میشه. این که هرچی بیشتر کتاب می‌خونم و ساعت‌هایی که به خوندن اختصاص می‌دم باعث میشه کمتر از همیشه دلم بخواد بنویسم باعث میشه حس خوبی نداشته‌باشم.

   نوشتن واسه من هیچ‌وقت شکل عادت نداشته. من بهش اعتیاد پیدا نکردم ولی دوستش دارم. واسم یه دنیای جدید بود-هست. از من آدم تازه‌ای می‌ساخت-می‌سازه. از چیزایی می‌نوشتم که کم بودن، از چیزایی که نبودن. چیزایی که زندگی رو خوشگل می‌کردن، یا حداقل فکرمی‌کردم خوشگل می‌کنن.

   محیا میگه شاید به نقطه‌ای از زمان برسم که دلم نخواد چیزی بنویسم. به جایی برسم که دیگه چیزی ننویسم. ماه‌ها از آخرین چیزی که نوشتم بگذره و من همچنان سکوت و گوشه روشن اتاقمُ واسه خوندن به نوشتن ترجیح بدم. هنوز احتمالا با اون روز خیلی فاصله دارم، کمااین که مهم‌ترین آثار نویسنده‌ها تو اوج desperate time زندگیشون نوشته ‌شده. نویسندگی احتمالا باید خیلی بالا و پایین داشته‌باشه.

   کتابی که این چند وقته می‌خوندم، سلاخ‌خانه شماره ۵، داستان اسارت یه سرباز آمریکایی اواخر جنگ‌جهانی دوم توسط آلمانی‌هائه. داستانی که با چاشنی طنز و البته داستان تخیلی موازی سیاره‌ای به اسم ترالفامادور که تاثیر مستقیم رو زندگی نویسنده، راوی داستان، می‌ذاره ادامه پیدا می‌کنه. اولش به نظر می‌رسه که قراره داستان درمورد اسارت و سختی‌های نویسنده باشه ولی حاشیه پررنگ ترالفامادور به کلی از ماجرا دورتون می‌کنه. با این که نویسنده سال‌های زیادی برای نوشتن این کتاب وقت گذاشته ولی به نظر می‌رسه نوشتن نسخه‌های متعدد از یه داستان باعث شده که حتی واقعیات حائز اهمیت برای ذکر شدن-توصیف‌شدن در پس نشخوارهای مدام داستان از بین رفتن و فقط یه اشاره خشک و بی‌اهمیت ازشون باقی مونده. داستان باشکوه اعدام سربازی برفراز شهری که هیچ‌موجود زنده‌ای درش باقی نمونده اونم به بهانه دزدیدن یه قوری از خرابه‌ها در حد یه اشاره ساده و بی‌اهمیت نوشته‌شده در حالی که صفحات طولانی به داستان خیالی اهالی ترالفامادور که می‌تونن بعد چهارم رو هم ببینن اختصاص داده‌شده.

   نه که با بخش تخیلی داستان مشکلی داشته‌باشم،کمااین که ترکیب داستان خیالی و یه واقعه تاریخی با این که کار کلاسیکی نبوده و ریسک زیادی داشته ولی حرکت جالب توجهی بوده. ولی این کتابی نبود که بشه اسم داستان جنگ روی اون گذاشت. منم با نویسنده درمورد این که کسی درمورد بمباران درسدن چیزی نگفت و اون فاجعه درصورتی که به مراتب از بمباران هیروشیما و ناکازاکی هولناک‌تر بود، مسکوت موند موافقم. ولی معتقدم نویسنده دربرابر شفاف‌سازی این واقعه باید مسئول‌تر می‌بود، یا حداقل کتاب رو با چنین توصیفاتی دست خواننده نمی‌داد. داستان از نظر من داستانی تخیلی با کمی چاشنی جنگ بود، نه داستان جنگی که با تخیل جذاب‌تر بشه. 

بال‌هایمان را چه کسی از ما گرفت؟

  • Leyli
  • چهارشنبه ۲۶ ارديبهشت ۹۷
  • ۲۰:۳۱

   شاید اولین چیزی به خاطرش از تمام کائنات شاکی باشم این باشه که هیچ‌وقت به من یادداده نشد درست و مستقل تصمیم بگیرم. میگم کائنات چون نمی‌تونم مستقیما پدر و مادرمُ مقصر بدونم. چون اون‌ها هم مثل من کسی رو نداشتن بهشون یاد بده. چون حتی تو مدارسمون کسی بهمون یاد نداد مستقل باشیم، آزاد فکر کنیم. همیشه ازمون خواستن مطیع باشیم، حتی نذاشتن خلاق باشیم. پدر و مادرامونم همین جوری بزرگ شدن.

   سال‌ها قبل وقتی برای اولین بار با اصطلاح "تفکر مستقل" مواجه شدم، اولین سوالی که از خودم پرسیدم این بود که مگه میشه کسی نتونه آزاد فکر کنه؟ مگه اصلا فکر و چیزی که صرفا واسه خودمونه و حتی خیلی وقتا به اشتراک‌گذاشته نمیشه رو میشه کنترل کرد. بعدترها فهمیدم به طرز تلخ و مسخره‌ای تو همین واقعیت گیر افتادم. افکارم کنترل شدن. من بارها به خاطر طرز افکارم، به خاطر آزادی‌ای که فکر می‌کردم باید تو بیان افکارم می‌داشتم، به خاطر موجودی که بودم طرد شدم.

   این روزا متوجه شدم تنها عاملی که تونست افکارمون و زندگیامونُ این قدر کنترل کنه کاشتن بذر ترس تو پس‌زمینه افکار تک‌تکمون بود. هر تصمیمی که گرفتیم خودمون گرفتیم و کسی مجبورمون نکرد. نمی‌تونیم کسی رو به خاطر تصمیمامون مقصر بدونیم. همیشه فقط یه نفر بود که تبعات انجام ندادن کارُ مدام بهمون یادآور بشه، که چیزایی رو که واقعی نیستن به نفع خودش به واقعیت زندگیمون اضافه کنه، که یه جورایی قانعمون کنه که اگه چنین شرایطی رو نپذیریم اتفاقاتی میوفته که جبران ناپذیرن.

   تو مکالمات اخیرم با محیا که به این داستان‌ها کشیده شد، وسط مکالمه‌م گفتم چیزی که ازمون گرفتن آزادی نبود، چیزی که ازمون گرفتن چیزی خیلی بزرگ‌تر از آزادی بود. ازمون اوج‌گرفتنُ گرفتن، بال و پر گرفتنُ گرفتن. بال پرواز داشتیم و قبل از این که بتونیم یادبگیریم پرواز کنیم بال‌هامونُ شکستن. ما هیچ‌وقت یاد نگرفتیم پرواز کنیم. همیشه بال‌هامونُ با اونایی که پرواز می‌کردن مقایسه کردیم و جز یه حسرت تلخ چیزی واسمون نموند.

   هنوزم این داستان جریان داره، با این تفاوت خفیف که خودمون یادگرفتیم-عادت‌کردیم همون کسی باشیم که تبعات احتمالی رو برای اطرافیانمون یادآور بشیم. از تبعات احتمالی-خیالی انجام ندادن کارهایی که حتی قانون‌شکنی محسوب میشن همدیگرُ می‌ترسونیم. انگار یاد گرفتیم همیشه از این ابزار استفاده کنیم. عادت‌کردیم همدیگرُ بترسونیم. بهشون یادآور بشیم که چیزای زیادی واسه از دست دادن دارن و باید مراقب تک‌تک رفتارشون باشن، یادآور بشیم که باید آدمای محافظه‌کاری باشن و دائما نگران.

   ولی من بیشتر از این نمی‌خوام برده این تفکر باشم. من نمی‌خوام نگران از دست دادن چیزی باشم. چیزایی که به من تعلق می‌گیرن تا ابد تحت هیچ‌شرایطی از من جدا نمی‌شن و چیزایی که قرار نیست برای من باشن با هیچ تلاش کور من برای من باقی نمی‌مونن. دیگه نمی‌خوام از تبعات خیالی کارهای نکرده‌م بترسم. من یه موجود آزادم. مخیرم انتخاب‌هایی داشته‌باشم. من هنوز بال برای پرواز دارم...

در رثای رسیدن به پایان‌هایی ناخواسته

  • Leyli
  • يكشنبه ۱۶ ارديبهشت ۹۷
  • ۱۱:۵۳

   سفر تقریبا یک‌هفته‌ایم به تهران داره به خط پایانش می‌رسه و این درحالیه که دیشب تو یه پیاده‌روی نسبتا طولانی با شقایق تو خیابون ولیعصر داشتم می‌گفتم که شاید بهترین مدل زندگی‌کردن برای من تنها زندگی‌کردن باشه. من واسه زندگی اجتماعی تربیت نشدم، آموزش ندیدم. آدما واسه من موجودات پیچیده و سختی هستن که بیشتر از هرچیزی تکرار حماقتاشون، تکرر تکرار بودنشون آزارم می‌ده. بهش می‌گفتم شاید بهترین شغل برای من گل‌فروشی باشه کمااین که دست تقدیر باعث شده تو تهران(!) فیزیک بخونم.

   هیچ‌وقت از این که دانشجوی فیزیک دانشگاه تهران بودم، بدم نمیومد. مزایایی داشت که اگه هرجای دیگه‌ای هر چیز دیگه‌ای قبول می‌شدم امکان نداشت گیر بیارم. اما مسئله اینه که رشته و دانشگاهم هیچ‌وقت خوشحالم نکرد، هیچ‌وقت باعث ایجاد رضایت‌مندی نشد. همیشه از مزایای اونجا بودن بیشتر خوشحال بودم تا دلیل اونجا بودنم.

   امروز بعد از یه هفته‌ای که از غیبت اول ترمم نبودم اینجا گذروندم متوجه شدم که بالاخره دلم واسه اینجا تنگ شده، که بالاخره یاد گرفتم چه‌جوری باید فیزیک بخونم و فیزیکُ دوست‌داشته‌باشم. فهمیدم که اشتباهی رو کردم که بیشتر هم‌سن و سالای من می‌کنن اما راستش خیلی هم بابت این قضیه پشیمون نیستم.

   روزای عجیبی رو پشت‌سر گذاشتم ولی بالاخره یاد گرفتم. اینجا یاد گرفتم خودمُ بیشتر دوست‌داشته‌باشم و این که هر آدمی فقط به اندازه‌ای که از خودش لیاقت نشون میده ارزش اینُ داره که واسش وقت بذاری...

   اوایل فکر می‌کردم خیلی ظالمانه‌ست که این‌جوری بخوام به آدما نگاه کنم و بخوام ارزش‌گذاری کنمشون ولی متوجه شدم دنیایی که توش زندگی می‌کنیم خیلی از آرمان‌شهری که همیشه در نظر داشتم فرق می‌کنه و از قضا خشنه. آدما به خوبی موجوداتی که من تو آرمان‌شهرم باهاشون زندگی می‌کردم نیستن. ضعیفن، زشتن، خشنن و نه تو رفتارشون و نه توی ظاهرشون هیچ نشونه‌ای از ظرافت نیست. 

به مناسبت روزهایی که تردید در مغز استخوانمان رخنه کرده و صدا موجودیست آزاردهنده

  • Leyli
  • شنبه ۱۵ ارديبهشت ۹۷
  • ۰۰:۳۹

   همیشه وقتی روزای مردد داشتم به این فکر می‌کردم که یعنی روزایی وجود دارند که تردید توشون وجود خارجی نداشته‌باشه و زندگی به صراحت نور عمیق و تازه باشه. همیشه فکر می‌کردم تردید چنان قدرت شومی تو رسوخ‌کردن تو بافت روشن روزم داره که سیاهش می‌کنه، که تارش می‌کنه که باعث می‌شه زندگی معادله تلخ و ناهمگون سنگینی روزای سیاه باشه.

   این روزا اما با این که نمی‌تونم بگم روزام همون روزای سفید و روشن هستند که همیشه منتظرشون بودم ولی می‌دونم که روشن‌تر از روزایین که پشت‌سر گذاشتمشون. داستانم به نقطه‌ای رسیده که سکون و آرامش می‌تونه بخشی ازش باشه. 

   امشب فهمیدم که واقعا دارم بزرگ می‌شم. اتفاقی که باید هفته‌ها، ماه‌ها پیش میوفتاد تازه داره خودشُ نشون میده. دختری که باید ماه‌ها پیش می‌بودم الان داره به دنیا میاد. من همون آدمیم که روزای عجیبی رو پشت‌سر گذاشته و هنوز همون آدمیم که باید می‌بودم فقط بزرگ‌تر شدم. دنیام یه شکل تازه به خودش گرفت و عریض و طویل‌تر شد. من بیشتر دیدم، بیشتر یادگرفتم، و بیشتر فکرکردم.

   فهمیدم به قول محیا ذهنمون فقیره، دنیاهامون کوچیکه، باورمون کوره و احساساتمون خشکه. من نمی‌خوام تو یه دنیای کوچیک با باورای کور و احساسات نخراشیده زندگی کنم. داستان من چیزی ورای روزای غمگین بیست‌سالگیه. تردید روزی همین حوالی بالاخره از داستان زندگی من رخت خواهد بست...

همه‌یمان رهگذریم...

  • Leyli
  • جمعه ۱۴ ارديبهشت ۹۷
  • ۱۲:۳۰

   یه دوست وبلاگ‌نویس داشتم، گوشه وبلاگش نوشته‌بود: "همه‌تون رهگذرید..." در وهله اول بی‌رحمانه به نظر می‌رسید، مخصوصا واسه منی که خب، دوستش بودم! اما هروقت که بهش دقیق می‌شدم از خودم می‌پرسیدم "مگه غیر از اینه؟" و خب نه! غیر از این نبود! بعدتر احساس می‌کردم جمله‌ش چه‌قدر آرامش‌بخشه... همه‌تون رهگذرید... همه‌تون رهگذرید... همه‌تون رهگذرید... اگر بدونی در اینجا، منظورم از آرامش چیه.

از وبلاگ spotlightz.blog.ir

اندر باب رسیدن‌هایی که روز به روز نخواستنی‌تر می‌شوند و نرسیدن‌هایی که داغ حسرتشان سرکش‌تر

  • Leyli
  • جمعه ۱۰ فروردين ۹۷
  • ۱۸:۵۸

   ما آدم‌های معمولی زندگی‌های معمولی هستیم. آدمایی که قرار نیست تو زندگیاشون کشف بزرگی کنن، یا سلبریتی باشن یا هر چیز دیگه‌ای. ما هممون آدمایی هستیم که شاید بزرگترین افتخارمون تو تمام زندگیمون دانشگاه محل تحصیلمون باشه، تا مثلا آدمای معمولی جذاب‌تری باشیم. تمام عمرمون به اسم دانشگاهی که واسه قبولی توش احتمالا چند سال طلایی از زندگمونُ هدر دادیم، افتخار می‌کنیم و به عادی بودنمون ادامه می‌دیم. به هیچ‌کس بودنمون. به زندگی ساده‌مون که دغدغه‌هاش قیمت خوراکی و خونه و لوازم زندگیه. ولی هیچ‌کدوم از این داستانا باعث نمیشه جلو خودمونُ واسه خواستن یه هیچ‌کس دیگه بگیریم. مردی که احساس می‌کنیم باهاش خوشبختیم. زنی که احساس می‌کنیم می‌تونه تمام روزمونُ روشن‌تر کنه و باهاش خوشحال زندگی کنیم.

   داستان عشق ربطی به هیچ‌کس بودن یا نبودن شما نداره. داستان عشق و خواستن ربطی به موقعیت اجتماعی شما نداره. همیشه همه رو سهیم می‌کنه. همیشه همه رو درگیر می‌کنه. میزان مشارکت شما می‌تونه به طرز عجیبی تو آینده‌ای که انتظارشُ دارین تاثیر بذاره. لابه‌لای همین داستاناست که اتفاقات جالبی واسه هر کدوم از ما میوفته.

   معمولی بودن هیچ‌وقت دلیل خوبی نبوده تا آدمایی از جنس ما روزای سختی نداشته‌باشن. درست خلاف باور عامه روزای سخت فقط برای heroها نیست و آدمای معمولی بیشتر از هر کسی تجربه روزای سختُ دارن. روزایی که نمی‌دونیم کار درست چیه و حتی درست هم نمی‌تونیم حدس بزنیم باید چی کار کنیم. انتظاراتی که ازمون میره تا منطقی و حساب‌شده تصمیم بگیریم و صدای بلند احساساتمون که بهمون میگه زندگی تمام اون لحظاتی نیست که باید با منطق پرش کنیم. روزایی که به رسیدن‌هایی که روز به روز نخواستنی‌تر میشن تاکید میشه و داغ حسرت نرسیدن‌هایی که همیشه آرزوشُ داشتیم سرکش‌تر. روزایی که از پسِ دقیقه‌ها به این نتیجه می‌رسیم که حق با احساساتمونه و تصمیم می‌گیرم پرده منطقمونُ کنار بزنیم و آزادانه زندگی کنیم اما درست چند ساعت بعد انگار تو یه نبرد فرسایشی که منطق مطمئنه برنده‌ست زور منطقمون می‌چربه و ما مستاصل‌تر از همیشه به مسائلی فکر می‌کنیم که حتی حدس هم نمی‌زدیم بتونیم خودمونُ قانع کنیم که درگیر چنین مسائلی بشیم.

   داستان زندگی ما آدم‌های معمولی همیشه از همین‌جا نشات می‌گیره، از همین‌جا شروع میشه. درست از همین لحظه‌ست که بزرگ می‌شیم، که یاد می‌گیریم معمولی نباشیم. که تصمیم می‌گریم hero زندگی خودمون باشیم. درست تو همین لحظه‌ست که می‌فهمیم فقط آدمای معمولین که از سر استیصال تصمیم می‌گیرن و تسلیم می‌شن. ما حتی اگه آدمای معمولی‌ای باشیم، آزادیم. آزادی آخرین چیزیه که از پسِ سالها سرش قمار می‌کنیم. ما می‌دونیم که تنها چیز واقعی‌ای که وجود داره hero‌هان. هیچ‌کسی از پسِ استیصال ما نمی‌تونه worrier زندگی ما باشه...

ریشه

  • Leyli
  • جمعه ۳ فروردين ۹۷
  • ۱۲:۱۷

   فکر می‌کردم دوباره شروع کردن برای نوشتن تو یه فضای جدید باید خیلی راحت‌تر باشه. باید کلی آپشن جدید داشته‌باشی و اختیاراتی که خب ورای تصور به نظر می‌رسیدن. انگار هوایی که این‌ور استشمام می‌کردم قرار بود آزادتر باشه، تازه‌تر باشه، سرزنده‌تر کنه، اما داستان همیشه به همون منوالی که انتظارشُ داریم پیش نمی‌ره. وقتی فضاتونُ تغییر میدین ریشه‌هاتون تا زمانی که دوباره بتونین به فضای جدید عادت کنین رو هوا می‌مونن. بیرون موندن ریشه‌ها ضعیفتون می‌کنه، خشکتون می‌کنه. وقتی گذشته‌تونُ پشت‌سر می‌ذارین و از نو شروع می‌کنین یه آدم بی‌تاریخین. یه آدم بدون گذشته. تمام چیزایی که پشت‌سر گذاشتین حالا به جایی تعلق دارن که دیگه به شما تعلقی نداره. تمام داستانتون لابه‌لای صفحات تار وبلاگی که می‌دونین دیگه قرار نیست آپدیت بشه به تاریخی می‌پیونده که حتی خودتون قرار نیست دیگه سراغش برین. آدم بی‌تاریخ آدمیه که ریشه ندونده. آدمیه که هنوز ریشه‌هاش رو هواست.

   من گذشته‌ای ندارم. گذشته‌مُ لابه‌لای صفحات وبلاگم تو بلاگ‌اسکای جا گذاشتم. تمام سطرایی که اونجا نوششتم، تمام کلماتی که دیگه هرگز بعد از این خونده‌نخواهندشد گذشته‌ای بود که جا موند، اما خب قصد ندارم تا ابد ریشه‌هام اینجا رو هوا بمونن. محیا بهم میگه باید بنویسم. از چیزایی که می‌بینم، از چیزایی که صرفا می‌بینم. جزئیاتی که احتمالا از دید بیشتر آدما پنهان می‌مونه. می‌خوام از جزئیات کمتر دیده‌شده بگم.
   یه دفتر اسکچ مشکی دارم. هیچ‌وقت یاد نگرفتم خوب نقاشی بکشم. نقاشی چیزیه که باید تو خونت باشه. محیا یاد گرفت. محیا خوبم می‌نویسه. اون اسکچ مشکی همین‌جوری زشت و خمیده وقتی کم‌کم روش خاک می‌شینه گوشه قفسه کتابامه. یه اسکچ بزرگ‌ترم دارم. از اونایی که جلد پارچه‌ای دارن. به بهانه نقاشی‌کشیدن وقتی که روزای اول هنوز هیجان داشتم صفحه اولشُ سیاه کردم. سیاه شاید خیلی کلمه تمیزی به نظر برسه. بعد از اون تصمیم گرفتم حتی اگه میلیون‌ها میلیون دفتر و مداد و خودکار و آبرنگ و این‌چیزا داشتم دیگه سعی نکنم نقاشی بکشم. دنیای نقاشی رو به سخره می‌گرفتم با قلم دست‌گرفتنم. همون روز بود که فهمیدم من هیچ‌وقت آدم خلاقی نبودم. اولین اصل برای خلاق بودن خستگی‌ناپذیربودن و من به غایت سریع از تلاش‌کردن خسته شدم. هیج‌وقت نمی‌تونم اون‌قدر صبور باشم که بتونم منتظر بمونم تا پیشرفتم رو از صفر تا صد ببینم. همیشه باید از یه جاهایی نزدیک ۴۰ شروع کنم و بالاتر از ۸۰ نمی‌رم.
   داستان نوشتنم هم از همین‌جا شروع شد. روزای اولی که به قصد نوشتن قلم دست گرفتم از این که مجبور بودم به خاطر نمره واسه معلم تخسی که همیشه باهاش مشکل داشتم چیزی بنویسم از خودم بدم میومد. از نوشتن بدم میومد. استعدادی نداشتم. محیا اما خوب می‌نوشت. یه کمی که گذشت نوشته‌هامونُ دروبدل می‌کردیم تا واسه همدیگرُ خونده‌باشیم. بعد از اون داستان، ماجرای نوشتنم تا ۲۱ خرداد ۹۶ مسکوت ماند. از روز ۲۱ خرداد ۹۶ تا الان می‌نویسم... 

ناگفته‌ها

  • Leyli
  • چهارشنبه ۱ فروردين ۹۷
  • ۱۸:۱۸

   وقتی زیر نور آفتاب موهامُ نگاه می‌کنم، حداقل ده تا دونه مو می‌تونم بشمرم که نقره‌ای رنگ شدن. نقره‌ایِ نقره‌ای. یه جورایی قشنگن ولی این‌روزا وقتی داشتم می‌شمردمشون و سعی می‌کردم موقعیتشونُ حفظ کنم که مبادا بیشتر نشن، داشتم به این فکر می‌کردم که سال پیش این‌موقع‌ها فقط یه دونه موی نقره‌ای داشتم. لابه‌لای همون ردیفی از موهام که یه طرفی بازشون می ‌کردم. خیلی وقتا حتی دیده‌نمیشد. یادمه یه بار با پردیس سر همون یه دونه مو دعوا کردیم، که پردیس سعی کرد همون یه دونه رو از جا بکنه و البته موفق هم شد. اولش ناراحت شدم ولی به یه هفته نکشید که یه دونه موی دیگه تو همون ناحیه سفید شد. امروز که ۱۰ تا دونه موی سفید دارم واسم مهم نیست اگه کسی بخواد یکیشُ بکنه یا نه. اون‌روزا فکر می‌کردم موهای سفید نشان پختگین، نشان بزرگ‌شدنن. امروز اما وقتی موهای سفیدم بیشتر شدن من پخته‌تر نیستم. من دردکشیده‌ترم. اختلاف فاحشی بین پختگی و دردکشیدن وجود داشت و من نمی‌دونستم.

   یه دونه از موهای نقره‌ای رنگم درست اون‌جلو یه جاهایی وسط پیشونیمه. خیلی خوشگله. وقتی موهامُ یه طرفی از یه گوشه به یه سمت دیگه هدایت می‌کنم اونم لابه‌لا بقیه موهام انحنا پیدا می‌کنه و خم می‌شه. لابه‌لای یه دسته موی مشکی کاملا پیداست، ولی انگار با دیده شدن مشکلی نداره. یه جورایی حتی مغرورتر از همیشه یه گوشه لم می‌ده. یکیش اما این‌طرف دودستگی باقی می‌مونه. خجالتی‌تر به نظر می‌رسه ولی خب حداقلش اینه که کمکم می‌کنن درست فرق موهامُ باز کنم.

  به حساب سالی که پیرترم کرد، کمااین‌که هرسالی که می‌گذره پیرترمون می‌کنه ولی انگار بعضی سالها به‌جای یه سال چندسال پیرترمون می‌کنن، چندتا اتفاق نه خیلی خوب ولی تاثیرگذار تو زندگیم افتاد. اتفاقاتی که تا حد زیادی شکل و قیافه زندگیمُ تغییر دادن. یه قیافه سالم رو که حتی می‌تونست قشنگ و دخترونه طبقه‌بندی بشه به یه قیافه خشن و زمخت و زشت تبدیل کردن. هرچند احتمالا کسی از این تصویر خوشش نمیاد ولی خب حداقل مزیتی که داره اینه که این واقعیه. از رویاپردازی دوره.

   روزای سختی که پشت‌سر گذاشتیم، هفته‌های سیاهی که تنها چیزی که می‌خواستیم تموم شدنشون بود. ولی خب تموم شدن. این روزا نویدبخش روزای بهترین. ساعتای قشنگ‌تر، روزای روشن‌تر، هفته‌های شاد‌تر. امیدوارم امسال واسه همه بهترباشه :)

In the end, we'll all become stories

"Margaret Atwood"

https://t.me/picture_me_a_new_world