the doomed fallen

freedom is a lonely road

someone should put an end to this misery

  • Leyli
  • يكشنبه ۱۸ آذر ۹۷
  • ۱۷:۴۵

   روانشناسم فکر می‌کند بزرگترین اشتباه زندگیم را مرتکب شده‌م. البته این را هفته پیش وقتی پیش او اعتراف کردم که تمام مدت اشتباه می‌کرده‌م و حق با او بوده‌ست به من گفت. غمگین بودم. تمام طول هفته دلم نمی‌خواست راجع به این قضیه با کسی حرف بزنم. دلم نمی‌خواست دوباره به اشتباهی که مرتکب شده‌بودم اعتراف کنم. او که روانشناسم بود و فقط یک نفر، فکر نکنم توانایی این را داشته‌باشم که بلند جلوی دوستانم به چنین اشتباهی اعتراف کنم. ترس از قضاوت شدن در زیر پوستم ریشه دوانده.

   به او گفتم که ۵۵ روز تمام به اشتباهم ادامه داده‌م. لبخندی بر لب نداشت ولی صدایش سرشار از اعتماد به نفسی بود که آزارم می‌داد. حق به جانب بود. البته که حق با او بود ولی من بیمارش بودم، هستم. ترجیح می‌دادم با من مهربان‌تر می‌بود.

   ۵ روز دیگر ۶۰مین روزی‌ست که برای اولین بار دیدمش. دنیا پر از چیزهای عجیب است. ۵۵ روز زمان زیادی نیست ولی برایم به اندازه چند قرن گذشته‌ست. دوستان تازه پیدا کردم، دنیاهای تازه دیدم، مکالمه‌های عجیب و حتی بی‌اهمیت داشته‌م. مگر همین تمام چیزی نبود که می‌خواستم؟ از این‌ها گذشته با مسائلی روبه‌رو شده‌م که هرگز نمی‌توانستم باور کنم وجود خارجی دارند. با چیزهایی سروکله زدم که فکرش را هم نمی‌کردم در زندگی آدمی چون من اتفاق بیوفتند.

   اما دیگر باید به این بازی خاتمه بدهم. به نقطه پایانش رسیده‌ایم. چیز بیشتری برایم ندارد. در این بین نباید عاشق می‌شدم که حس می‌کنم روند سم‌زدایی را پشت سر می‌گذارم. با تمام وجودم در این ۱۲ روزی که همدیگر را ندیده‌ایم دلتنگش می‌باشم اما حس می‌کنم شاید بهتر باشد که دیگر نبینمش. دوباره دیدنش دوباره شروع شدن ماجراییست که برای به اینجا رساندنش ۱۲ روز تمام گریه‌کرده‌م. نه دیگر انرژی‌ش را دارم و نه حتی وقتش. می‌توانم با دلتنگی کنار بیایم. او انتخابش را کرده. نوبت من است. بیشتر از این نباید به این داستان ادامه داد. نقطه پایانش را من می‌گذارم.

Last night thoughts

  • Leyli
  • جمعه ۹ آذر ۹۷
  • ۱۳:۰۳

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

نامه‌ای به خودم.

  • Leyli
  • جمعه ۹ آذر ۹۷
  • ۰۰:۱۹

۱۸ مهر امسال برای خودم نامه‌ای نوشتم. نامه را اینجا هم می‌نویسم و اگر بارها و بارها دوباره این اتفاق برایم بیوفتد دوباره این نامه را برای خودم خواهم نوشت:


لیلی عزیزم؛

   جانم از برای تو می‌نویسم. درست تو همین لحظات که گاهی از نظر خودت احساسات خاصی نداری، و متقابلا تو لحظات متناظری حس می‌کنی احساساتت تکه‌پاره شدن، باید بگم که احتمالا تو رابطه با فرد-افراد اشتباهی هستی، سعیت برای به تعادل رسوندنشون نه کامل بود و نه موفق.

   لیلی عزیزم؛ اگر فکر می‌کنی لازمه که تعدیلشون کنی، بدون خودت همیشه مهم‌تری و این که چه بلایی سر تو میاد از این که پارتنرت چه حسی داره یا خواهد داشت مهم‌تره.


"لیلی"


   امشب اتفاق دردناک تازه‌ای نیوفتاد. تازه نبود چون منتظرش بودم، دردناک نبود چون دردش را هفته‌ها متحمل می‌شدم. دوباره برای خودم نامه نوشتم. این بار باید پربارتر می‌نوشتم. راستش را بخواهید حال چندان مساعدی ندارم.

   باید می‌گفتم که من به کلمات ایمان داشتم. من به آدم‌ها ایمان داشتم. من به صداها ایمان داشتم. اما هیچ کدام دیگر راست نمی‌گویند. واقعیت همانی‌ست که بیان نمی‌شود. پشت سنگر کلمات قایم می‌شود. واقعیت ضربه دردناک پتکی‌ست که نا به هنگام بر تن و بدن باورهایم فرود می‌آید. دردم می‌گیرد. به باورهایم شکل تازه‌ای می‌دهد. اولش نافرم به نظر می‌رسد. بعدترها شکل و قیافه‌ش مقبول‌تر می‌شود.

   ضربه امشب ضربه مهلکی بود که به کودکانگی‌م اصابت کرد. کودکانه کلمات را باور داشتم. آدم‌ها را در پس کلماتشان باور داشتم. صداقت مسئله واضح و روشنی بود، اما متوجه شدم که حتی برای صادق نبودن هم می‌شود بهانه‌های به ظاهر منطقی تراشید و از آن بدتر می‌شود در تمامی لحظات ادعای صداقت کرد.

   امشب کلمات نیز همچون نگاه‌ها، همچون رفتارها خاصیتشان را برایم از دست دادند. دیگر نه صدایی معنایی دارد، نه نگاه بی‌تابانه‌ای و نه حتی بی‌تابی‌ای. داستان درست در همین نقطه در همین لحظه تمام شد. اشک شد و به تاریخ پیوست.

kiss me hard before you go

  • Leyli
  • پنجشنبه ۸ آذر ۹۷
  • ۱۱:۱۶

   آدم دلخوشی‌های کوچکم. چیزهایی که کمتر کسی را شاد می‌کند. با من می‌شود آرام و خوشحال بود. ساده‌م. کودکانه چیزهای ابتدایی را می‌پسندم. تکرار را دوست دارم. تجربه‌های تازه برایم سخت‌ند. عادت‌های غریبی دارم که البته احتمالا هیچ‌کدام آسیبی به کسی نمی‌زنند!

   آخرین بوسه‌مان از معدود چیزهایی بود که خیلی دوستش داشتم. به من قول داده‌بود که دیگر قرار نیست مرا ببوسد. درست یک هفته دیگرش به من گفت که به خانه می‌رود و احتمالا به این زودی‌ها باز نگردد. غصه تمام لحظاتی که می‌توانست مرا ببوسد و نبوسیده‌بود، تمام جاهایی که می‌توانستیم برویم و نرفته‌بودیم، سم‌کافه‌ای که قولش را داده‌بودم و عملیش نکردم، تمام مکالماتی که می‌توانستیم با هم داشته‌باشیم و نداشتیم، تمام چیزهایی که می‌خواستم درمورد شعرهایش به او بگویم و نگفتم، ناگهان بر دلم نشست. لحظاتم مزه خاکستر گرفت.

   با تمام مقاومتم برای گریه نکردن نهایتا اشک ریختم. نمی‌دانم چه حکمتی‌ست که حتی نمی‌دانم دوستش دارم یا نه اما برای از دست دادن چیزهایی که فکر می‌کردم برایشان هنوز وقت دارم غصه می‌خورم. آخرین بار که دیدمش، به اندازه ۳ ساعت قبلش منتظرش مانده‌بودم. مصرانه می‌خواستم ببینمش. حتی خودم هم دلیلش را نمی‌دانم. فقط چهار دقیقه دیر رسیدم و در آخرین مکالمه تلفنی‌مان به من گفت: "این‌قدر منُ معطل نکن." منتظرم بود. بیشتر از آنچه که فکر می‌کردم من منتظر او بوده‌م.

   حال در مسیر خانه‌ست. در این دقایق باید به خانه رسیده‌باشد. من هم خانه‌م. به اندازه ۱۲۰۰ کیلومتر از یکدیگر فاصله گرفته‌یم. قبل از این که به خانه برگردم به این فکر می‌کردم که شاید فاصله گرفتن برایمان بهتر باشد. شاید در این شرایط بهتر بتوانیم تصمیم بگیریم. شاید تصمیم بگیرم که به این داستان خاتمه بدهم. هنوز نمی‌دانم. الان، اما احساس می‌کنم این که نمی‌دانم کِی قرار است دوباره ببینمش کمی مسئله را سخت‌تر می‌کند. شاید البته هیجانش بیشتر باشد.

خانه امن شما کجاست؟

  • Leyli
  • يكشنبه ۴ آذر ۹۷
  • ۱۱:۳۱

   به خانه برگشتم. مدت زمان زیادی نیست که از اینجا دور بوده‌م. روزهایم کند می‌گذرند. حداقل بار اتفاقاتی را که در این روزها متحمل می‌شوم بیشتر از حدی‌ست که به آن عادت دارم. ذهنم را که درگیر می‌کنند دیگر بیرون آمدن از گرداب سلسله‌وار افکارم کار آسانی نیست. زندگی‌م چندان رنگ آرامش را به خودش نمی‌بیند ولی آن‌قدرها هم بد نیست.

   اتفاقی وبلاگم را پیدا کرد. به من قول داد که اینجا را نمی‌خواند. تصمیم گرفتم به حرفش اعتماد کنم. راستش برایم مهم است که وبلاگم را نخواند. می‌گویم اینجا خانه من است و اینجا راحت‌تر از هر نقطه دیگری‌م. دروغ نمی‌گویم اما راستش هم این نیست. درست است که اینجا راحت‌ترم، اما هزاران سوراخ و سنبه دیگر برای نوشتن ممنوعه‌هایم دارم. اینجا فقط چیزهایی را می‌گویم که فکر می‌کنم برای اینجا مناسبند و حتی دلم نمی‌خواهد این‌ها را بیابد.
   در خلل این داستان مدام به یاد حرف سولماز می‌افتادم. صریحا می‌گفت از عریان کردن افکارت در برابر کسانی که دوستشان داری نترس. می‌ترسم. هنوز کودکانه اعتقاد دارم دوست داشتن باید دوسویه باشد. هنوز اعتماد کردن برایم کار سختی‌ست. خودم را پشت کلمات و استعاره‌ها قایم می‌کنم. نمی‌گذارم چیز زیادی از من بدانند. سلیقه‌م را مخفی می‌کنم. افکارم را. چیزهای مورد علاقه‌م را. بابت این قضیه احساس عذاب وجدان ندارم. اما از این که روزی تمام شوم می‌ترسم. من هم مانند همه آدم‌ها روزی تمام می‌شوم.
    این روزها عادی پیش نمی‌روند. مردد، تار و حتی گاهی مبهمند. من نمی‌دانم در حال گرفتن چه تصمیمی هستم! او هم احتمالا نمی‌داند. زندگی جریان سیالی‌ست که این‌روزها برایم ماجراهای تازه می‌سازد. متعجبم نمی‌کند اما در موقعیت‌هایی قرارم می‌دهد که باید تصمیم بگیرم. برای زنی که من باشم تصمیم گرفتن از سخت‌ترین کارهای دنیاست. 

جاری در رگ‌هایم، همچون دیوانگی

  • Leyli
  • يكشنبه ۲۷ آبان ۹۷
  • ۱۱:۳۵

   چند روزی‌ست که با داریوش حرف می‌زنم. خیلی وقت نیست که داریوش را می‌شناسم. داریوش را می‌شود دوست داشت. ایده‌ها و نظراتش جذابند. حتی این که چگونه به مسائل نگاه می‌کند برایم تازگی دارد.

   دیشب به من می‌گوید دیوانگی برایش جذابیت دارد. من دیوانه‌م. این را نه از مکالمه با داریوش فهمیده‌م، نه لازم است کسی به من گفته‌باشد. دیشب داریوش فقط این واقعیت را درمورد من تایید کرد. من را دیوانه خطاب کرد چرا که تلاش‌هایم برای زنده بودن از آن دست تلاش‌هاییست که سال‌هاست فراموش شده. تعداد آدم‌هایی که چنین دیوانگی‌هایی می‌کنن کمتر و کمتر شده. به خاطر همین است که دیوانه خطاب می‌شویم. تعدادمان کم است و این یکی از مهم‌ترین دلایل دیوانگی ماست.

   به داریوش گفتم من هستم، من واقعیم. واقعی‌تر از تمام کسانی که با آن‌ها زندگی کرده‌ید، تمام کسانی که در پیاده‌روهای شلوغ از کنارشان گذشته‌ید. من هستم. من صرفا هستم. من داستانی برای تعریف کردن دارم. تصویر متحرکی نیستم که آینده برایم موهوم و کسالت‌بار باشد. من انتخاب می‌کنم، می‌جنگم و می‌سازم. فعل انتخاب‌کردن همیشه کارها را سخت می‌کند، ما عادت‌کرده‌یم صرفا انتخاب بشویم. فراموش کرده‌ایم جنگیدن برای به دست آوردن چیزی که می‌خواهیم به چه شکل است.

   داریوش تقریبا کم‌حرف است. نهایتا به من می‌گوید کاری را بکنم که فکر می‌کنم درست است و به شیوه خودم پیش بروم. به من می‌گوید به کسی یا چیزی غیر از خودم اعتماد نکنم. تمام کسانی که آن بیرونند سستند.

   داستان کم‌کم برایم جالب می‌شود. برایم دوباره شکل ماجراجویی به خودش گرفته. از این که شکست بخورم یا همان‌گونه که دوست دارم تمام نشود، نمی‌ترسم. می‌خواهم چیزی را تجربه کنم که مدت‌هاست فراموشش کرده‌بودم. داستانی می‌خواهم برای نوشتن.

انتحار شکل‌های مختلفی دارد که می‌تواند برایمان به غایت تازگی داشته‌باشد.

  • Leyli
  • دوشنبه ۲۱ آبان ۹۷
  • ۱۶:۵۹

    به قدری از هرمان هسه و فلسفه انتحارکنندگانش که در "گرگ بیابان" حرف می‌زند گفته‌م که به بخش ثابت مکالماتم، چه با خودم چه با اطرافیانم، تبدیل شده. من با این فلسفه زندگی کردم. با همین فلسفه به خاتمه دادن به زندگیم فکرکردم و با همین فلسفه از مرگی خودخواسته جان سالم به در بردم. روزهای تلخ و شیرین زندگی من آغشته به کلماتی‌ست که ۵-۶ سال پیش برای اولین بار خواندمشان و این‌روزها بیشتر از همیشه درکشان می‌کنم.

   در کشاکش روزهای سخت رابطه بی‌سرانجامی که با آدم‌ها دارم مدام به این می‌اندیشم که آدم‌ها را درست تا زمانی که بتوانم، تحمل می‌کنم. خود را موظف به تحمل هر رفتار یا هر حرفی از نمی‌دانم. فقط تا جایی در رابطه‌ای حضور دارم که از تحملم خارج نباشد.

   درست در میانه صحبت‌هایم با خودم به خودم می‌گویم که آستانه تحمل انسان‌ها پارامتر متغییری است که به مرور زمان می‌تواند چندین برابر افزایش یابد. درست همان‌گونه که بسیاری از انتحارکنندگان هرگز به شکل خودخواسته نمی‌میرند. آن‌ها با خود عهد می‌کنند که هرگاه دیگر نتوانند زندگی را تحمل کنند به زندگی خود خاتمه بدهند و به مرور تحت شرایط مختلف هر اتفاق ناگواری را می‌توانند متحمل باشند. در نتیجه هیچ‌گاه سوءقصدی به جان خودشان نمی‌کنند.

   قولی که به خودم در رابطه با انسان‌های مسموم زندگیم داده‌م شباهت بی‌نظیری به این داستان دارد. من به مرور در برابر تحمل هر چیزی مقاوم می‌شوم و چیزی از رفتار ناسالم آن‌ها نمی‌تواند آزارم دهد. شاید به مرور من نیز بخشی از جامعه آن‌ها بشوم. شاید من نیز چنین چیزی را می‌خواهم.

   گاه با خود می‌اندیشم که چه چیزی در چنین آوارگی‌ای در زندگی شلخته‌شان جریان دارد برایم جذابیت دارد؟ اولین پاسخی که به ذهنم می‌رسد عادی نبودن زندگی‌شان است. حتی اگر می‌دانم که شلخته، ناآرام، اشتباه و گاهی متعفن است و با این وجود دوستش دارم این است که از زندگی‌های آرام و ساده و معمولی خسته‌م. چیزی را می‌خواهم که از این روزمرگی مرگ‌بار بیرون بکشد. به دنیای تازه‌ای هدایتم کند. دنیای تازه‌ای که آدم‌هایش شباهتی به این‌روزهای من نداشته‌باشند.

   بلاتکلیفی در تمام رفتارها و کلماتم ریشه دوانده. این جمله را در این هفته برای چندمین بار است که می‌نویسم و تکرار می‌کنم. می‌دانم مرتکب انتحاری ابلهانه می‌شوم. می‌دانم این داستان روزی مرا از پای خواهد درآورد، اما مصرانه با اصراری که حتی خودم هم دلیلش را نمی‌دانم ادامه می‌دهم. سعی می‌کنم با خودم منطقی صحبت کنم، اما پاسخ منطقی‌ای دریافت نمی‌کنم. 

هفت ماه و ده روز

  • Leyli
  • پنجشنبه ۱۰ آبان ۹۷
  • ۰۱:۲۵

   در طول هفت ماه و ده روزی که از شروع امسال می‌گذرد، این سومین باری است که احساساتم به طرز عجیب و دردناکی تکه پاره می‌شوند. هربار داستان عجیب‌تری را تجربه می‌کنم. هربار دردش استخوان‌سوزتر می‌شود. هربار می‌دانم که دیر یا زود این اتفاق برایم خواهد افتاد اما باز انتخابش می‌کنم. منم که انتخابش می‌کنم. کسی ترغیبم نمی‌کند، حتی کسی مانعم هم نمی‌شود. عجیب نیست؟

   هربار با هر واکنشش فکر می‌کردم که دوست داشتنم کار سختی‌ست. می‌دانستم کار سختی‌ست. بارها این را در نگاه ترسیده و حتی کلافه آدم‌هایی با آن‌ها درارتباط بودم دیدم. اما این بار داستان فرق می‌کند. این بار می‌دانم دوستم دارد. این‌بار حداقل به من می‌گوید دوستم دارد، اما من بلاتکلیف‌تر از آنم که بتوانم درک درستی از چیزی که می‌گوید داشته‌باشم. من خسته‌تر از آنم که بخواهم برایم بجنگد. نه می‌خواهد ترکم کند و نه حتی می‌گذارد ترکش کنم. اصرار دارد که باید با یکدیگر دوست بمانیم. دوست بمانیم تا بتواند لبخندم را ببیند، دوست بمانیم و حتی اگر اجازه ندارد مرا ببوسد مرا خوب تماشا کند. آزارم می‌دهد. عذابم می‌دهد.

   من نمی‌دانم در دنیای آدم‌های واقعی، آدم‌ها چگونه رفتار می‌کنند؟ من نمی‌دانم کار درست چیست؟ من نمی‌دانم چرا همیشه چنین انتخاب‌هایی دارم؟ انتخاب‌هایی که از لحظه اول می‌دانم آزارم می‌دهند. انتخاب‌هایی که می‌دانم دردشان قرار است چند تار مویی از من را سفید کنند.

In the end, we'll all become stories

"Margaret Atwood"